U bent hier

Vigen Rshtuni tipt ‘De bijenhoudster’ van Meredith May

“Voor mij is elke taal een andere wereld, een nieuwe cultuur en dus een nieuwe ontdekkingstocht. En dat kan je ook zien aan mijn bibliotheek. Ik heb geen plaats meer, ik zou een nieuw huis moeten kopen (lacht).”

Hier staat de titel ‘1 Stad, 19 Boeken’ met enkele boeken uit de illustratie van Levi Jacobs.

Vigen is afkomstig uit Armenië en spreekt maar liefst 6 talen. Lezen is een passie voor hem. Eén van zijn passies, want op dit moment volgt Vigen een opleiding tot imker. In het boek The Honey Bus komen zijn passies samen. De schrijfster van het boek groeide zelf op tussen de bijenkasten en haalde daar de honing voor haar roman.

Talenknobbel

“Armeens is mijn moedertaal, want in Armenië ben ik geboren. Vergeef me dus als ik fouten maak”, zegt Vigen in een uiterst verzorgd Nederlands aan de telefoon. Maar het Nederlands is niet de enige taal die Vigen beheerst. Hij kan er maar liefst 6. “De meeste mensen in Armenië kunnen 2 tot 3 talen. Het Armeens, het Russisch (Armenië maakte vroeger deel uit van de Sovjet-Unie, red.) en het Engels. Door die laatste taal te leren, hopen mensen in Armenië op een beter perspectief.”

“Toen ik in België toekwam, was ik 16. Engels was de enige taal die ik kon gebruiken om hier met mensen te spreken. Daardoor dacht iedereen dat ik een jonge Brit was,” glimlacht Vigen.

Baantjer

Ook toen Vigen Nederlands leerde, ontstond er verwarring over zijn nationaliteit. “Om de taal te leren, keek ik naar tv. Ik keek naar Baantjer. Ik nam de serie op en herbekeek dan afleveringen terwijl ik notities maakte op basis van de ondertitels. Maar omdat het een programma uit Nederland was, heb ik een Nederlands accent gekregen. Toen ik wat later taallessen nam, dachten mensen dat ik uit Nederland kwam.”

“Nu studeer ik Duits. Ik ben er verliefd op geworden! Duits wordt vaak voorgesteld als koud en hard maar daar ben ik het niet mee eens. Het is een heel poëtische taal,” zegt Vigen.

Voor Vigen is elke taal een andere wereld, een nieuwe cultuur en dus een nieuwe ontdekkingstocht. En dat kan je ook zien aan zijn bibliotheek. “Ik heb geen plaats meer, ik zou een nieuw huis moeten kopen,” lacht hij. Nadat hij een lijst zag van Times Magazine met de 100 klassiekers die je moet gelezen hebben, dacht Vigen: “Ik moet ze allemaal lezen!” En zo geschiedde: “Ik heb de tv al een paar jaar geleden uitgezet. In mijn bibliotheek staan boeken in de 6 talen die ik ken.” Want Vigen leest boeken het liefst in de originele versie.

Grootmoeder

Toch leest hij niet enkel de klassiekers. “In een bib ben ik erg nieuwsgierig. Ik neem willekeurige boeken uit de rekken. Maar als ik er verliefd op word, moet ik het boek zelf kopen. Dan wil ik het hebben.”

Vigen heeft zelfs al een boek uit de bibliotheek gekocht. “Ooit heb ik per ongeluk in een boek van de bib allerlei regels onderlijnd, ik was er helemaal weg van. Ik heb de bibliothecaris toen geld gegeven om een nieuw exemplaar te kopen.”

Als kind kon je Vigen vaak vinden bij zijn grootouders, samen met zijn nichtje. In de prachtige Armeense natuur werd er veel geravot. Tot op een dag zijn nichtje een kinderbijbel cadeau kreeg van zijn grootmoeder. Op elke pagina stond een mooie tekening en een Bijbelverhaal. ”Ik zag dat mijn nichtje niet langer met mij wilde spelen, maar de hele tijd in dat boek zat te lezen. Ik was een beetje jaloers dat ze zo een mooi boek had om in te lezen. Mijn grootmoeder zag dat en schonk me ook een boek.”

In die tijd aan het begin van de jaren 90 had Armenië net een oorlog achter de rug (over het betwiste land Artsakh, red.) en de Sovjet-Unie viel uit elkaar. “We hadden dus maar een paar uur elektriciteit per dag. Ik herinner mij dat mijn moeder 's avonds bij kaarslicht de verhalen van Sherlock Holmes voor mij en mijn nicht voorlas en het was zo gezellig en boeiend. Daar moet mijn liefde voor het lezen vandaan komen,“ mijmert Vigen.

Honing, natuur en een eilandje

Vigen is al van kindsbeen af een bewonderaar van de natuur. In Armenië was hij er constant door omringd. “Ik herinner me nog dat ik gehurkt naar de mieren zat te kijken. Die kleine beestjes en de natuur, heerlijk! Bijen fascineerden me altijd al. Dankzij mijn opleiding voor imker doe ik nu iets wat ik echt wel wil doen. Ik wou iets voor mezelf doen,” zegt Vigen. De opleiding bepaalde ook welk boek hij koos om aan te raden. “Als ik een boek lees, wil ik er iets uit leren. Ik twijfelde tussen Brutopia en The Honey Bus. Maar omdat ik nu in het 2de jaar van mijn opleiding tot imker zit, is het toch The Honey Bus geworden.”

In het verhaal vergelijkt de schrijfster de bijen in een korf met een familie. Al is dat beeld volgens Vigen nogal romantisch. “Bijen hebben inderdaad een sterk groepsgevoel maar ze verjagen elkaar soms ook, dat wil je toch liever niet in je eigen familie.”

“Ik woon dicht bij het Atomium en mijn favoriete plek om te lezen is het Groentheater. Het is een prachtig amfitheater. Het voelt soms alsof het publiek er plots onzichtbaar is geworden en ik de enige ben die daar zit te lezen. Het is dan mijn afgesloten eilandje.”

De bijenhoudster • Meredith May
‘The Honey Bus’ • vert. Davida Van Dijke
Lev., 2019 • 334 p.

> Zoek dit boek in de bibliotheekcatalogus

Dit interview is deel van 1 Stad, 19 Boeken (2020) – een project van de Brusselse bibliotheken en Muntpunt.