U bent hier

Catherine Schoofs tipt ‘Het moois dat we delen’ van Ish Ait Hamou

“Lezen is voor mij een vorm van ontsnappen aan de realiteit, in plaats van bijvoorbeeld drugs nemen of hard sporten. Je ontspant, je bent er even uit. Ik zie lezen als een privémoment tussen de auteur en mij. Wanneer je leest, spring je in de wereld van het boek en leef je volledig mee met de personages. Lezen is mijn hele leven al iets voor mezelf geweest.”

Hier staat de titel ‘1 Stad, 19 Boeken’ met enkele boeken uit de illustratie van Levi Jacobs.

“Dit is het soort boek dat jongeren al op school moeten lezen”

“Als trouwe lezer kom ik al 30 jaar bij dezelfde bib: de Openbare bibliotheek Watermaal-Bosvoorde. Vroeger kwam ik al met mijn kindjes. Ik ga daar, normaal gezien, 1 keer per week naartoe, en we geven elkaar altijd dikke zoenen wanneer we elkaar zien. Voor Corona dan, hè. Het fijne aan deze bib is dat je een soort interactieve band krijgt met andere lezers. Je geeft commentaar op de boeken die je hebt gelezen, die worden in een kast gezet en daar kan je dan weer nieuwe aanbevelingen kiezen. Er zijn mensen die mij echt volgen en mijn keuzes eruit pikken, omdat ze van dezelfde boeken houden.”

Lezen om te leren en om te ontsnappen

“Ik lees ontzettend veel. Ik zou zelfs durven zeggen dat ik een passionele relatie heb met lezen. Je leert altijd wel iets bij, al is het maar iets historisch, geografisch of van een sociale instelling van iemand. Ik zie lezen echt als een vorm van ontwikkeling. Je reist met de auteurs mee. Ik kijk vaak even op het internet om te zien waar bijvoorbeeld dat Scandinavische dorpje ligt en hoe mensen daar leven.

Lezen is voor mij ook een vorm van ontsnappen aan de realiteit, in plaats van bijvoorbeeld drugs nemen of heel hard sporten. Je ontspant, je bent er even uit. Ik zie lezen als een privémoment tussen de auteur en mij. Wanneer je leest, spring je in de wereld van het boek en leef je volledig mee met de personages. Lezen is mijn hele leven al iets voor mezelf geweest.

Het liefst lees ik ook in mijn bed. Zo rond ik mijn dag af. Ik lees elke avond toch wel een uur of 2-3, dat doe ik veel liever dan tv kijken. Tijdens de Coronaperiode zijn mijn boeken heel vlug uitgelezen, na 2 dagen had ik meestal al een nieuw boek nodig. Ik moet mij wel kunnen concentreren, dus mijn boeken gaan niet snel met me mee het huis uit. In een café lees ik liever de gazet. De enige uitzondering is de kapper, in plaats van die onnozele boekjes daar lees ik toch liever mijn eigen boek.”

Een boek dat iedereen zou moeten lezen

“Ik kwam Ish Ait Hamou voor het eerst tegen in de indrukwekkende docuserie Terug naar eigen land, van Martin Heylen. Ish Ait Hamou was daar ook bij, en ik vond hem gewoonweg schitterend. In de bib zag ik vervolgens een heel dun boekje op de tafel van aanbevelingen, en zo ben ik begonnen met zijn eerste boek te lezen, Hard hart. Een fijn dingetje, maar een schitterend verhaal. Daarna ben ik zijn andere boeken gaan lezen. Je ziet de evolutie in zijn schrijfgedrag, en hij is nog maar 33 jaar oud! Ik ben blij dat ik zijn nieuwste boek kan vertegenwoordigen voor 1 Stad, 19 Boeken.

Het moois dat we delen is een heel actueel boek dat gaat over de multiculturele samenleving, anderen begrijpen, over man-vrouw, jong-oud, gekleurd en blank. Meestal is het in zijn boeken zo dat de mensen elkaar helemaal niet begrijpen. Als je het niet weet, ben je bang: dat is telkens het hoofdthema in zijn boeken. Daarom is het ook zo belangrijk om te lezen, om zo te leren en te begrijpen. Het mooiste wat er is, is om andere culturen te leren kennen en je te verdiepen in andere samenlevingen. In dat kleine boekje van hem vind je al die thema’s.

Het verhaal is vrij dramatisch, maar simpel geschreven. Ik vind het erg mooi. Dit boek is het genre boek dat ze vooral in scholen moeten laten lezen. In plaats van die zware klassiekers, die doen je toch alleen maar degouteren van het lezen. Dit boek niet. Het verhaal dat Ish vertelt in zijn boek, is iets wat jongeren moeten lezen. Iedereen eigenlijk. Het gaat over een universeel probleem.”

Hart verloren in en aan Brussel

“Oorspronkelijk ben ik een Gentenaar. Ik kwam in Brussel studeren en het was eigenlijk niet mijn bedoeling om te blijven, maar ik ben hier mijn hart verloren, in Brussel en aan Brussel. Ik voel me inmiddels een echte Brusselaar, mijn kinderen zijn hier ook geboren. Deze zomer zal ik vooral in mijn tuin zitten lezen. Reizen zit er helaas niet in. Ik bezoek ook graag een nieuwe stad in België, en wil dat wel terug gaan doen. Een dagje naar Namen, Leuven of Lier bijvoorbeeld, daar wat flaneren en rondwandelen in de stad. Maar ik ga natuurlijk ook Brussel herontdekken deze zomer. Wat wandelen, en een pintje drinken en een garnaalkroketje eten in mijn stamcafé Le Laboureur.”

Het moois dat we delenIsh Ait Hamou
Angèle, 2019 • 270 p.

> Zoek dit boek in de bibliotheekcatalogus

Dit interview is deel van 1 Stad, 19 Boeken (2020) – een project van de Brusselse bibliotheken en Muntpunt.