U bent hier

Fabienne Dragonetti tipt ‘Meisjesherinneringen’ van Annie Ernaux

“Plus je fixe la fille de la photo, plus il me semble que c'est elle qui me regarde. Est-ce qu'elle est moi, cette fille ? Suis-je elle ?”

Voornaam en naam Fabienne Dragonetti
Beroep / functie / organisatie
(Wat doe je in het dagelijkse leven?)
Beeldend therapeute in PSC Sint-Alexius en medewerker vzw KAOS
Gemeente Sint-Gillis en Elsene
Nationaliteit Belgisch
Leeftijd 42
   
Lid van Nederlandstalige Brusselse bibliotheek van (gemeente) Muntpunt maar bezoek ook Elsene
Favoriete leesplekje in Brussel
(Bibliotheek, boekhandel, café, park…)
La Vieille Chéchette (Sint-Gillis) of het openbaar vervoer
Favoriete drankje bij het lezen
(Cocktail/mocktail, koffie, water, thee…)
Thee

De aanleiding voor Fabienne om ‘Meisjesherinneringen’ te lezen, was een zin die niet in het boek staat:
“Il y a une expression pour dire exactement la force et la stupeur de l’événement, « ne pas en revenir ». Au sens exact du terme, je n’en suis jamais revenue, je ne me suis jamais relevée de ce lit”, schrijft Annie Ernaux in ‘L'Usage de la photo’ (2005).

Exploratie van het geheugen 

“Het autobiografische boek ‘Meisjesherinneringen’ vertelt hoe gebeurtenissen, in dit geval een eerste seksuele ervaring en alles wat daarop volgt, een blijvende en beklijvende invloed kunnen uitoefenen op ons verder leven. Bij Annie Ernaux leidde het tot een periode van o.a. boulimie. Al begreep ze toen niet ten volle waar dit vandaan kwam en al had ze daar toen nog niet de woorden voor. Ze schreef het boek toen ze 72 of 73 jaar was. Het is een exploratie van het geheugen. Ze ontdubbelt dan ook ‘het meisje van het jaar 58’ van de ‘ik die schrijft’ in 2016.”

Intimiteit

“Het boek vertelt iets over de mentaliteit en de psychosociale wetten die golden omtrent seksualiteit eind jaren 50 maar heeft tegelijk ook een actuele waarde. Het doet me denken aan klinisch psycholoog en psychoanalyticus Paul Verhaeghe, die stelt dat een goede afstemming op het eigen lichaam noodzakelijk is om tot intimiteit met een ander te kunnen komen. Hij koppelt een gebrek hieraan en een gebrek aan woorden om betekenis te geven, aan het toenemende aantal lichamelijke en psychische stoornissen. Dat raakt me om zowel persoonlijke als professionele redenen.”

Andere wetten, andere regels

“We worden steeds meer geacht alles op een rijtje te hebben en als dat niet zo is, dan hebben we wellicht niet genoeg ons best gedaan. Ik werk met mensen die op sommige punten fundamenteel op een andere manier in het leven staan. De mentale wereld van psychotici volgt andere wetten, er gelden op sommige punten andere regels. Ik hou ervan om elke dag uitgenodigd te worden om de dingen niet vanzelfsprekend te vinden.”

Vrouwelijk kompas

“Boeken zijn voor mij compagnons, raadgevers. Ze vervullen soms een begeleidende, een bijna ouderlijke rol. In het bijzonder de vrouwelijke auteurs, maar ook andere kunstenaars over wie ik las, vormen een soort vrouwelijk kompas of geweten voor mij.
Daar waar het vaak afgedaan wordt als een gebrek aan verbeelding of visie, zie ik iets zeer moedigs in het autobiografisch schrijven. Ik bewonder degenen die durven te zeggen ‘zo is het voor mij’.”

Meisjesherinneringen / Annie Ernaux
Mémoire de fille / Vert. Rokus Hofstede / De Arbeiderspers, 2017 / 173 p.

Zoek dit boek in de bibliotheekcatalogus >

Zoek dit boek op LangZullenWeLezen >

Dit artikel is deel van 1 Stad, 19 Boeken – een project van de Brusselse bibliotheken en Muntpunt.